Transgender bij de scouting deel 2

Note: Dit is een lang stuk. Ik had het in twee delen kunnen opdelen, maar, zoals jullie straks lezen, leent dit onderwerp zich niet zo goed om opgedeeld te worden.

Het schrijven van dit stuk ben ik inmiddels al vele weken aan het uitstellen. En alhoewel ik inmiddels ontzettend geschoold ben in het negeren van de werkelijkheid behalve die van de warmte van mijn thee en de zachtheid van de bank, het moest er nu toch maar van komen. Waarom stel ik het steeds uit? Omdat dit blog pijn doet, stiekem best een hoop. Weet u nog dat ik schreef dat Sky haar een coming out bij de scouting hadden gehad? Dat die, een strubbeling hier en daar, best aardig was verlopen en dat onze kinderen mochten uitkijken naar nog vele jaren vies en naar vuur stinkend thuiskomen van weekendjes in de bush? Die droom is wreed verstoord. Ons kind, onze hele familie zelfs, is namelijk van de scouting weggestuurd. Omdat ze een genderkind is.

Continue reading Transgender bij de scouting deel 2

Tot aan de maan en terug

Ik heb een hekel aan haast.  Omdat ik wel hou van op tijd komen is onze oplossing voor een rustig ochtendritueel dat we heel vroeg opstaan. Na de wekker om kwart over zes gaan we dan eerst knuffelen in het grote bed en is er daarna alle tijd om langzaam richting het ontbijt te druppelen. Een half uurtje eerder opstaan om dan de rode maan te gaan bekijken vanuit ons zolderraam leek dan ook niet al te veel moeite op deze koude maandagochtend. De bloedmaan is een maansverduistering die in een hoop oude verhalen figureert, en terwijl ik Jurre zover kreeg om het statief van mijn camera te gaan bevrijden uit ons bevroren schuurtje mijmerde ik wat over de maan en de liefde.

Continue reading Tot aan de maan en terug

Transgenders met spijt – deel 2

“Onze transgenderzoon kwam naar ons toe. ‘Mama, ik wil een stoer meisje zijn.’ We legden hem uit dat hij altijd mag kiezen weer een meisje te zijn. Dan gaat hij twijfelen. ’Ik wil geen borsten, en eigenlijk ook gewoon Jantje blijven heten.’ Wij vinden dat alles mag, maar ik heb het er wel moeilijk mee. En volgens mij… Hij ook.”

Zomaar een stukje verhaal van iemand van een website, die verteld over haar jonge transgenderzoon.

Spijt is iets waar we het niet vaak over hebben, zo heb ik het idee. Maar het is wél iets wat aandacht verdiend. Ten eerste omdat transgenders met spijt er, hoewel weinig, natuurlijk wel zijn. Ik zou mezelf niet zijn als ik niet af en toe wat op tafel zou gooien waar mensen weinig over praten. (Aan tafel zitten met de SGP en het gesprek aangaan over transgender en God lijkt me ook wel wat, nu met niet zo LHBT+ vriendelijke vertaling van de Nashville verklaring , maar ik had nu eenmaal dit stuk eerst beloofd. Dus Kees van de Staaij moet maar even plek houden later in zijn agenda) Ten tweede omdat de angst voor spijt iets is wat veel mensen om transgenders heen dwars kan zitten. En, ten derde, omdat spijt in zijn algemeenheid iets is waar we als mensheid niet graag over praten.

Continue reading Transgenders met spijt – deel 2

Kerstgedachten

Het is kerstochtend, negentienachtentachtig, mijn bed boven was leeg. Ik mocht gewoon in de schuur komen, maar was stiekem naar beneden geslopen zonder mijn ouders wakker te maken. Beneden draaide ik aan dat ene lampje in de boom waardoor alle lichtjes aangingen, en zat ik even later met een kopje thee op de bank weg te dromen met kerstliedjes uit mijn oude radio. Nu ja, dat van die thee heb ik er mogelijk later bij bedacht, daar ik ’88 pas negen jaar oud was, en waarschijnlijk nog te jong werd geacht om zelf thee te zetten. (Alhoewel dat misschien juist een reden was om het wél te gaan zetten) Voor mij gaat kerst vooral om de lichtjes, om de donkere dagen leuker te maken, en minder donker. Maar dat gaat niet voor iedereen op.

Continue reading Kerstgedachten

Zembla – transgender met spijt

Noot: Ik heb enorm ruzie met WordPress. De opmaak is mogelijk niet wat u gewend bent, en een aantal linkjes doet mogelijk niet helemaal wat ik wil dat het doet. Wordt aan gewerkt, maar als ik daar op wacht heb ik voor 2019 dit blogje nog niet af.

Gewoonlijk hou ik wel van een uurtje onderzoeks journalistiek. Ik ben altijd wel benieuwd naar onderzoek over zaken waar ik zelf eigenlijk nog nooit over had nagedacht, en hou ervan om aan het denken te worden gezet. Als er dan een programma komt over transgenders ga ik dat natuurlijk kijken. Daarbij, ik was bezig met een blog over spijt en detransitie in het algemeen, en dit sloot vast mooi aan. Maar… na het kijken van de Zembla  van afgelopen woensdag merkte ik dat er me toch een hoop van het hart moest over de aflevering en wat dat met me doet. Gezien de enorme hoeveelheid reacties online doet het niet alleen wat met mij, maar ook met een hoop andere transgender mensen en ouders van genderkinderen in dit land. Aldus trakteer ik u eerst hierop, en komt het andere blog volgende week.

Continue reading Zembla – transgender met spijt

Grote Genderkinderen


Ruim tien jaar geleden werd ik door een vriend uitgenodigd bij zijn open haard. Kleine pyromaan als ik was kon ik geen weerstand bieden aan zijn warme vlammen en een paar jaar later kibbelden we in ons nieuwe huis over de naam die onze ongeboren zoon moest krijgen. “Bradley, lijkt je dat niet wat?” opperde Jurre, wat ik afschuwelijk vond. Bijna zo verschrikkelijk als de Adrianus en Nicolaas waar Lyka mee kwam aanzetten, en het was eigenlijk best een wonder dat we het nog voor zijn geboorte eens werden over de naam die Finnley moest gaan krijgen. Onze zoon was gezond en groeide als kool. We besloten tot een derde spruit om ons gezin compleet te maken en ook dat kind was een vrolijk en beweeglijk evenbeeld van het oudere broertje. Sky deed haar naam eer aan en groeide nog sneller dan kool richting de lucht erboven. Misschien had ik niet anders kunnen verwachten, getrouwd als ik was met een man van bijna twee meter. Het hebben van een zoon van rond die lengte had ik dus in kunnen calculeren, zou je denken. Maar ja.. nu bleek die zoon een dochter te zijn, die mogelijk helemaal niet zo’n behoefte heeft om met haar kop in de wolken te lopen… Continue reading Grote Genderkinderen

Review van Girl, door de ogen van een moeder en zus van een genderkind.


Dit voorjaar kwam tijdens het festival in Cannes de film ‘Girl’uit. Gemaakt door de Belgische Regisseur Lukas Dhont viel de film meteen op omdat er nogal wat mensen van ondersteboven waren. In de film zien we de 15-jarige Lara, die haar droom najaagt om professioneel ballerina te worden. Dat is van zichzelf al geen kattenpis, maar omdat ze transgender is helemaal een grote opgave. De film heeft geprobeerd die strijd in beeld te brengen. Nu weet ik weinig van film, maar als je je eerste film uitbrengt en meteen al prijzen wint, dan doe je blijkbaar iets goed. Hij is zelfs al door België ingestuurd als film voor de Oscars’. Er waren lovende reviews. Toch waren er ook mensen met kritiek, die de film zelfs ‘afschuwelijk’ noemden, en me waarschuwden er vooral niet heen te gaan. Nog niet eerder had ik zoveel over een film gehoord en gelezen nog voor dat hij daadwerkelijk in de bioscoop was verschenen. Afgelopen dinsdag was het dan eindelijk zover, en stonden oudste dochter Lyka en ik in de stromende regen klaar bij de ingang van de plaatselijke bios. Continue reading Review van Girl, door de ogen van een moeder en zus van een genderkind.

Gender en Halloween


 

Mogelijk is het u opgevallen, maar morgen is het Halloween. Dat is de dag voor allerheiligen, waarin van oudsher aandacht is voor de geesten van overledenen. De laatste eeuw is het vooral in de VS groter geworden, maar ook in ons landje is er meer en meer aandacht voor. Niet noodzakelijkerwijs voor de originele manier van het vieren van de dag voor de zielen, maar meer als leuke feestdag. Een tikkeltje zoals het lekkere ontbijtje het oorspronkelijke idee van waar Pasen ook al weer voor was een beetje heeft weggenomen. Het griezelfeest is nu vooral dat, een feestje. Kinderen gaan langs de deuren, er zijn griezelig leuke bijeenkomsten op allerlei plekken en een beetje drogist heeft de plastic vampiertanden en oogbol kauwgom naast de kassa liggen. Continue reading Gender en Halloween

Transgender, seksualiteit en dysforie


Ik wil het eens met jullie over seksualiteit hebben. En dan niet de seks waar we babies van krijgen, maar je eigen naaktheid, je sekse en geslachtsdeel. Of liever, eigenlijk, die van Sky, en samen met haar van andere genderkinderen. Niet geheel verrassend is seksualiteit bij transgenders namelijk niet altijd een even makkelijk en vanzelfsprekend iets. Continue reading Transgender, seksualiteit en dysforie

Terug van weggeweest


Hallo Oktober.  Welkom met je vallende blaadjes, je donkere ochtenden en natuurlijk je Halloween.  Nu we na een lange, lange autorit terug zijn van onze vakantie in Scandinavië is het tijd om weer in een normaal ritme te komen. Op tijd opstaan, weer gaan werken, kinderen naar school. Nog even tussendoor met het hele gezin het Norovirus op bezoek krijgen om je schema weer lekker in de war te schoppen, maar nu zijn we dan toch echt weer officieel begonnen. Ik kruip weer achter de laptop en besluit eens te gaan uitweiden over ons reisje. Want is dat eigenlijk nog anders, met een transgender kind op vakantie? Continue reading Terug van weggeweest

De reis van een gezin met een genderkind