Ofwel, nog meer lengtebeperking bij transmeisjes.

Vandaag wil ik het opnieuw met jullie gaan hebben over lange kinderen. Nu is ons kind toevallig ook transgender, maar op zich gaat deze informatie op voor alle lange kinderen. Het gaat vandaag namelijk over een knieoperatie die je lengtegroei beperkt, oftewel Perticutane Epifysiodese van de knieën.

Onze Sky is een grote meid. En niet alleen omdat ze vet oud wordt al (bijna dertien al volgend jaar!), maar ook omdat omdat ze heel groot gaat groeien. Niet een beetje groot, maar twee meter plus groot. Daar hoef je niet perse wat mee, natuurlijk. De Goden maken mensen in alle soorten en maten. Maar als je daar wel wat mee wilt, dan zijn er mogelijkheden. Al eerder waren we daarvoor bij een speciale lengte-arts van het ziekenhuis in Eindhoven, en kreeg ze een operatie aan haar voeten in de hoop dat die niet tot maat 49 zouden doorgroeien. Vandaag waren de knieën aan de beurt, waar een kleine ingreep aan zou plaatsvinden die ervoor zou zorgen dat ze die twee meter niet meer gaat halen.

Vakantie voor de operatie

Opnieuw togen we daarom in alle vroegte naar het ziekenhuis aan de andere kant van het land. De familie van Delft woont in het westen, en dit ziekenhuis ligt tegen de Duitste grens. Waar we vorige keer nog een leuke bed and breakfast uitzochten omdat het Covid tijd was, konden we deze keer met onze net gekochte caravan lekker een midweekje in de buurt op een prachtige veldje. Nu kon er nog gezwommen worden tenslotte, wat straks met de krukken op zo’n natte vloer maar gevaarlijk zou wezen. Jurre zou de dag van te voren ook onze kant op tuffen, en ons de volgende dag uitzwaaien onderweg naar het ziekenhuis. Als ik dan ‘s avonds met Sky weer huiswaarts zou gaan zou hij de caravan mee naar huis nemen.

Krukken zelf meenemen

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen laten we de rolstoel en de krukken uit. Niet diegenen die we de vorige keer gekocht hadden, want krukken blijken toch minder hufterproof dan we dachten. Of nu ja, de rubbers eronder vooral, die een beetje door een park struinen en ermee op heuveltjes klimmen een minder goed idee vonden. Duidelijk alleen bedoeld voor mensen die het rustig aan doen, die dingen, en niet voor een kind wat ze alleen maar nodig heeft omdat ze haar voeten wat moet ontzien. Deze keer hadden we dus nieuwe, rode krukken gekocht.

De fysiotherapie was geregeld voor eind van de week, Sky’s lievelingsontbijt zat in de tas (want je mag niets eten voor een operatie), wij waren er klaar voor.

Vlugge operatie

Op de kinderafdeling werd ze vrij vlot geholpen. Ze lag op een zaaltje met een ander kind wat ook voor dezelfde operatie kwam, en we konden vrij vlot met bed en al naar beneden. In de uitslaapkamer (die ook gebruikt wordt als verzamelpunt) werden ik en Sky in een pak gehesen. Je mag niet zomaar mee naar de operatiekamer tenslotte. Gelukkig had het ziekenhuis een degelijke airco, want uiten was de temperatuur inmiddels aan het opklimmen tot boven de 30 graden. We werden omringd door kundige, lieve verpleegkundigen, die opnieuw om Sky’s voornaamwoorden vroegen, en ons vlotjes naar de operatiekamer reden,

Die hele operatie zelf, die stelt vrij weinig voor. Ik denk dat ze in een klein half uurtje weer terug was op de uitslaapkamer. Tegen de tijd dat ik een kopje thee op had in het restaurant werd ik al gebeld dat ik haar mocht komen halen. En in tegenstelling tot vorige keer, toen ze er vrij veel pijn aan had, en nog extra morfine kreeg, was ze nu goed wakker, en alert. “Mag ik al een ijsje?” was haar eerste vraag.

Voetoperatie bleek pijnlijker

Knieën blijken wel mee te vallen, zo vond ze. Enig navragen bij de verpleging bleek dat inderdaad ook het geval te zijn. Een operatie aan de voeten is veel pijnlijker. Mogelijk hielp het dat ze nu wist wat haar te wachten stond, iets wat de vorige keer nog niet zo het geval was.

Op de afdeling moest er nog wel even gegeten worden. Je mag pas weg als je niet meer zo misselijk bent van de narcose en naar de wc bent geweest. En, als de fysio geweest is, want die moet wel even voordoen hoe je van de trap af moet. Dat wachten daarop is niet aan Sky besteed, want dat heeft ze vorige keer al uitgelegd gekregen, maar gelukkig is de Switch ook mee, en de iPad. Zo halverwege de middag kunnen we dan op huis aan. Op de de achterbank met haar benen over een platgelegde voorstoel. Niet dezelfde fout maken als vorige keer, toen we haar gewoon zo in de auto gepropt hebben, en bleek dat met je ingezwachtelde voeten twee uur naar beneden hangen mogelijk voor huilende kinderen zorgt nog voor je bij de plaatselijke snackbar bent aangekomen. We hebben dit keer zelfs zoveel tijd over dat we gewoon thuis langs de gele M rijden.

Thuis op de bank

Haar herstel verloopt verder voorspoedig. Er laten wat hechtingen los, waardoor het wondje niet zo mooi geneest als we zouden willen, maar dat doet verder niets af aan de herstelsnelheid. Na twee weken trakteren we onszelf op een dagje Efteling in een aldaar gehuurde scootmobiel. Sky zover krijgen niet te lopen is nog makkelijker gezegd dan gedaan. De krukken zijn vooral tegen het vallen, en waar de Sky van twee jaar geleden nog speciale schoenen had, is bij een knieoperatie verder niets nodig. En daarbij, dat wéet ons kind, en die kan prachtig de grenzen opzoeken van wat wel en niet kan met die krukken. (Hint, je kúnt ermee over muurtjes heen hopsen, en mee dansen in de woonkamer, en ermee op bankjes klimmen. Of je dat allemaal moet dóen is wel een beetje een tweede.)

Na vier weken mag ze van de fysio met éen kruk lopen, en als ze na vijf weken op kamp gaat, en daar ondanks een kleine val (zowaar ondanks de met argusogen door de leiding bewaakte krukken) verder geen pijn en geen zwelling heeft, doet ze het verder zonder. En dat is maar goed ook, want een week daarna begint de school, en gaat ons kind als brugpieper door het leven!