Ik sta op de schaatsbaan en mijn horloge trilt. Dat heb ik tegenwoordig, een smartwatch, en die trilt als ik gebeld wordt. Want wie wil er nu niet anno 2026 overal bereikbaar zijn. Veel van die dingenwaar ik vroeger fel op tegen was hebben inmiddels een plaats gevonden in mijn leven. Ook dingen die ik niet perse nodig heb, blijken toch ineens handig te wezen, ook al deed ik het al jaren zonder. Vandaag ben ik verbaasd ,want ik verwacht geen telefoontje. (want stel je nu toch eens voor dat je daadwerkelijk zomaar gebéld wordt, op dat bereikbare horloge, tssk) “Met dokter M., van de genderpoli” klikt het door mijn blikkerige horlogespeaker. Kijk, dit is nu precies waar ik dat ding voor wilde hebben. Stel dat mijn telefoon nu naast de baan had gelegen, dan had ik dit maar mooi gemist. Want dit telefoontje, daar wachten we op.