Schooljurken – update

Een tijdje terug vertelde ik hier dat Finnley graag naar school wilde in een jurk. Vorige week had ik het gesprek op school erover.

Het hele item ‘praten op school’ liep wat anders dan ik op voorhand had verwacht, of gehoopt. In mijn visie ging ik na school op de thee bij Finn zijn juf S., zouden we lekker babbelen over vanalles en nogwat, en uiteindelijk tot een plan komen hoe we dit zouden aanpakken. Een presentatie, een gesprek met de klas, ik zou dat doen, of zij, of wij, daar zou het gesprek over gaan. We zouden een datum prikken, praatje doen, en dat was dan dat.

Samen op de schommel bij school. Duidelijk heel vroeg ‘s ochtends, want die schommels, daar worden oorlogen om bevochten door de schoolkinders.

Misschien ben ik heel naïef en makkelijk, maar zo ging het dus niet. Juf S. mailde dat ze graag wilde dat ik met de directrice ging praten. Nu wilde ik op zich toch al eens om de tafel met haar, ik had nog wat documenten liggen over gendergelijkheid in de kleuterklas waar ik eens over wilde brainstormen. Maar ik vond eigenlijk dat deze kwestie toch vooral iets tussen ons en de juf was. Na enig heen en weer mailen was het duidelijk dat de school dat anders zag. En zo zat ik vorige week op een vroege vrijdagochtend in het kamertje van de directeur.

Op de thee, dat wel. Met babbelen over koetjes en kalfjes, de visie van school, de politiek, mijn werk en haar familie, dat dan weer wel. (stiekem is onze directeur eigenlijk een heel leuk mens) Maar uiteindelijk moest hét onderwerp waar ik over zat te nagelbijten toch worden aangesneden. Onze directrice vond dat wij heel ver zijn in onze acceptatie van genderkinderen. Verder dan de school, zeker verder dan de gemiddelde ouders van de kinderen op school. Ze vond verder dat de school open staat voor alles en iedereen en dus ook voor kinderen die hun gender anders uiten dan gemiddeld. Maar… dat moet zorgvuldig worden ingekleed. Er moest rekening gehouden worden met de leeftijd van de kinderen in Finnley zijn klas. Je kunt niet zomaar een groep 5/6 binnenwandelen in een jurk als jongen en verwachten dat alles goed komt. Ze wilde hier langer over nadenken. Wikken en wegen. Kijken hoe dat aangepakt moest worden. Moest dit niet gefaseerd misschien? Er moesten meer gesprekken komen, liefst met een deskundige op het gebied van gender en groepen, die ik dan voor dat doel vast wel ergens vandaan kon toveren.

Ze drukte me op het hart dat dit absoluut niet was omdat ze niet wilde dat hij in een jurk naar school kwam. Maar wij moesten, zogezegd, de kastanjes uit het vuur halen voor toekomstige genderkinderen. Dus konden we wat haar betreft maar beter zorgen dat we heel erg goed hadden nagedacht over hoe we dat gingen doen, op welke temperatuur, in welke oven die krengen eigenlijk moesten en met welke handschoenen. Ook omdat ze niet wilde dat mijn kind hier een negatieve ervaring aan over zou houden.

Finn zijn voorkeurshouding: ergens liggend met een boek.

Natuurlijk wil ik ook dat Finn hier niets aan gaat overhouden! Uiteraard wil ik dat als hij in een roze tutu de klas in zou lopen de kinderen dan gewoon zeggen ‘Hey Finnley! Rekenen vandaag!’ en verder niets, of dan in ieder geval niets denigrerends en gemeens. Het staat buiten kijf dat ik het welzijn van mijn zoon voorop heb staan.

Maar.. maar.. maar.. overdenken we het nu niet een beetje te veel? Wat was er mis met ons presentatieplan? Moeten we dit echt zo extreem voorzichtig aanpakken? En bovenal, waar haal ik in hemelsnaam die deskundige vandaan? Nog afgezien van het feit dat het nogal afhangt van wat voor deskundige je vraagt. Het zou zomaar kunnen dat sommige professionals gewoon roepen dat Finn die jurk helemaal niet aan zou moeten buitenshuis, laat staan naar school.

Binnenin mij zit een klein meisje dat er een enorme hekel aan de ongelijkheid in deze wereld. Terwijl ik het gezicht van mijn zoon voor me zag als ik hem moest vertellen dat hij nog geen rok aan mocht naar school, en dat het onduidelijk is wanneer wel, begonnen er langzaam waterlanders uit de hoeken van mijn ogen te stromen.

Terwijl ik sniffend het toegestoken zakdoekje aanpakte drong het tot me door. Ik vind het allemaal gewoon zó stom! Ik wíl hier helemaal niet zitten. Ik wíl geen gesprek met de directeur omdat mijn kind de kleren wil dragen die hij leuk vind. Ik wíl geen gesprek met een deskundige, een presentatie, dat gedoe, die moeite. Ik wil een wereld waarin iedereen aan mag trekken waar ze zich fijn bij voelen, en dat niemand daar dan moeilijk over doet.

Goed. Even diep ademhalen. We zijn weer volwassen en in het hier en nu.

Het belangrijkste is dat er niet gezegd is dan Finnley níet in een jurk kan komen en dat we het -uiteindelijk- op gaan lossen. Het komt goed.

De jurk kan vanaf nu eigenlijk alleen op zondagen worden gedragen -zaterdag is de scouting dag, en ik weet niet of u wat weet over scouting, maar daarnaartoe in een jurk die van tule en ruches is gemaakt is een beetje een recept voor destructie- en dus ligt hij voorlopig nog even in de kast. Of over de stoel. Waar er bijzonder jaloers naar gekeken wordt door Skylar, die als vijfjarige maar niet kan begrijpen waarom dat wat van zijn broer is ook echt van zijn broer blijft en niet als Finn het niet aanheeft stiekem van hem.

In de tussentijd ga ik maar wat zoeken naar een extra glittershirt, en een leuke broek met sterren. Dingen die wél die extra sparkle hebben die Finn wil, maar niet vanaf de andere kant van het schoolplein ‘Meisje!!’ schreeuwen.

Nu eerst maar eens ergens een deskundige opvissen.

1 Shares

2 thoughts on “Schooljurken – update”

  1. Hoi,

    Met belangstelling lees ik al enige tijd je verhalen. Mede omdat ik ongeveer voel wat jij voelt.

    Mijn kind is een transgender. Geboren als meisje en gaat sinds bijna 2 jaar volledig als jongen door het leven. Hij is nu 11 (bijna 12, mam) en volledig zichzelf in zijn omgeving.

    Wij hebben in groep 5 aangegeven dat hij weliswaar een meisjeslijf heeft, maar dat hij een jongen is en daarom naar de VU zou gaan vanaf dat moment. Dit verklaarde dan dat hij met enige regelmaat even niet op school zou zijn.
    De eerste vraag die vanuit de kinderen kwam ná het verhaal was: “Mogen we nu buitenspelen?”

    In groep 6, toen we het etiket ‘genderdysfoor’ kregen opgeplakt, heeft hij een spreekbeurt gehouden over transgenders met in de conclusie: “En dit ben ik dus ook!”
    Overigens is beide acties zónder tussenkomst van directeur uitgevoerd. Ik ben erg van de korte lijnen 😉

    Mijn ervaring is dat kinderen niet degene zijn die de ‘problemen’ veroorzaken.
    Kinderen accepteren de zaken zoals ze zijn. De mooiste uitspraak was van zijn beste vriend op het feestje waarin we zijn nieuwe naam onthulden: “Het was mijn beste vriend en hij blijft mijn beste vriend!” En zo is het!

    Ik realiseer me dat jullie in een andere situatie zitten. Een jongen in een jurk is nu eenmaal minder geaccepteerd dan dat meisje in die stoere kleren. En is het nu een genderkind of gewoon een kind dat graag in jurken rondloopt?
    Bij ons was het vrijwel meteen duidelijk dat hij een jongen is. Ook prima.

    Maar ook hier constant het gevoel ‘waarom kan hij niet gewoon zijn zoals hij is en moet er altijd extra aandacht aan geschonken worden?’ Dit jaar september de middelbare school… Waarom zou mijn kind moeten vertellen dat hij geboren is als meisje. Er zal geen ander kind zijn in de klas die dat óók vertelt.
    Dat soort vragen en gevoelens houdt mij ook altijd bezig. Leven en laten leven. Oók voor kinderen die afwijken van het gemiddelde (???). Hoe wordt zo’n gemiddelde eigenlijk berekend? Wel bijzonder…

    Nou, het is een heel verhaal geworden.
    Wat ik eigenlijk wilde zeggen: je bent niet alleen in je gevoelens, je eigen kind is normaal en hoeft niets aan zichzelf aan te passen omdat de buitenwereld daar niet mee om zou kunnen gaan. Vinden mensen het gek? Prima! Is het gek dat andere mensen het gek vinden? Vast niet, lekker belangrijk.
    Geniet van je kids zoals ze zijn. Mét jurk, badpak, wat dan ook en laat ze trots zijn op zichzelf. En wees jij ook maar trots op jezelf!

    Hartelijke groet,
    Nicole

    1. Eindelijk eens tijd om een reactie te pennen. 🙂
      Dankjewel voor je reactie!

      Wat mooi om te lezen dat jullie zoon helemaal zichzelf kan zijn in zijn omgeving. Ik hoop dat dat hier ook het geval zal zijn. Nu ja, voor Sky geldt dat eigenlijk al, voor hem is gender en kleding en school eigenlijk nauwelijks een issue. Daar hebben we het aantrekken van de rok ook gewoon zo gedaan, dat was in groep 1. Wel met de juf over gehad natuurlijk, maar die heeft toen in de kring besproken dat iedereen andere dingen leuk vind en dat sommigen paars en anderen voetbal of jurken en toen was de kous af. Inderdaad ‘gaan we al buitenspelen’. Kinderen kunnen er heel makkelijk mee om gaan.

      Ik hoop dat we binnenkort duidelijkheid hebben over wat Finn mag gaan vertellen in de klas, en dat het daarna voorlopig is opgelost. Maar het zal altijd iets blijven om meer over na te denken. Ik hoorde laatst iemand op de kinderdag zeggen: “Ook al zit je kind goed in zijn vel en is hij/zij volledig geaccepteerd, toch gaan de ontwikkeling anders dan die van andere kinderen”. dat is vooral iets wat ons ouders bezighoudt nu ze zo jong zijn denk ik.

      Ik denk dat alle ouders van genderkinderen trots mogen zijn. Op zichzelf en hun kinderen. Want we flikken het maar even wel, om onze kinderen de ruimte te geven om zichzelf te zijn, om de hobbels op die weg aan te gaan en te proberen uit te weg te ruimen. Het lijkt zo vanzelfsprekend, maar het kost wel een hoop méér moeite dan gemiddeld. Dus jij ook een pluim 🙂

      Groetjes
      taya

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *